Presuda liderima tzv. OVK otvorila novo pitanje: "Ovo je zamka za međunarodnu zajednicu"

Prvostepene presude liderima nekadašnje tzv. OVK Hašimu Tačiju, Kadriju Veseljiju, Jakupu Krasnićiju i Redžepu Seljimiju ne dovode u pitanje aktivnosti same OVK tokom sukoba na Kosovu i Metohiji i agresije NATO protiv SRJ, i na taj način tzv. OVK efektivno oslobađaju krivice, ocenjuju počasni konzul Srbije u Izraelu Aleksandar Nikolić i predsednik Srpsko-američkog kongresa prijateljstva Vladimir Marinković.

"Politički i vojni lideri OVK bili su upravo ljudi koji su sada osuđeni: Hašim Tači, Kadri Veselji, Jakup Krasnići i Redžep Seljimi. Na ovaj način, Specijalizovana veća Kosova, poznatija kao Specijalni sud Kosova, efektivno oslobađaju OVK krivice", ocenjuju Nikolić i Marinković za izraelski list Džeruzalem post u autorskom tekstu pod naslovom ''Presuda Tačiju razotkriva nerešene dvostruke standarde Zapada u vezi sa Kosovom''.

Teme za vas

Nikolić i Marinković smatraju da izrečene kazne nastavljaju i praksu prethodnih sudova, prema kojima se samo ratni zločini protiv Srba ne tretiraju kao zločini protiv čovečnosti.

Srbija ne traži ništa drugo, kako navode Nikolić i Marinković, osim jednakog tretmana i da se ono što se dogodilo tokom sukoba na Kosovu i Metohiji nazove pravim imenom.

Autori teksta ocenjuju da su presude iznenadile mnoge i u albanskoj zajednici, ali i drugde u svetu, i navode da su presude međunarodnih sudova, kao i "pristrasni i neujednačeni globalni mediji" sa sedištem na Zapadu tokom ratova na teritoriji bivše Jugoslavije, stvorili pojednostavljenu sliku "dobrih i loših momaka".

"Prikazivali su Srbiju kao regionalni Izrael, a Srbe kao agresore i uljeze na tuđoj teritoriji, baš kao što su Jevreji prikazani u Palestini, kao da nemaju apsolutno nikakve istorijske ili duhovne veze sa tom zemljom. Dodajte tome činjenicu da su došli u sukob sa narodima islamske vere, i zapadne sile u to vreme teško da su mogle pronaći lakše ili svrsishodnije kolateralne žrtve od Srba, jer su tražili priliku da demonstriraju svoj uravnotežen pristup prema muslimanskom svetu", navodi se u autorskom tekstu.

Oni su naveli razloge i okolnosti koje su dovele do osnivanja Specijalizovanih veća Kosova 2015, pri čemu se ističe da je neposredni podsticaj bio izveštaj Saveta Evrope iz 2011. godine, čiji je autor švajcarski senator Dik Marti, a koji je ukazivao na "umešanost pripadnika OVK u otmice, ubistva i ilegalnu trgovinu ljudskim organima".

"Presuda protiv Tačija i ostalih stoga predstavlja svojevrsnu zamku za međunarodnu zajednicu i javno mnjenje. U praksi, ona definiše osuđenu grupu kao kriminalnu organizaciju proglašenu krivom u prvostepenom postupku za pojedinačna ubistva. Drugim rečima, oni nisu osuđeni za sistematski progon i ubistva, niti za zločine protiv čovečnosti počinjene na etničkoj i verskoj osnovi. Iako zvanična politička platforma OVK, nije formalno proglašavala etnički ili verski progon, njena vojna strategija i aktivnosti na terenu su u praksi uključivale etnički motivisano nasilje velikih razmera i proterivanje nealbanskog stanovništva", navodi se u tekstu.

Autori teksta smatraju da izrečene kazne stroge, ali da nastavljaju praksu prethodnih sudova, prema kojima se samo ratni zločini protiv Srba ne tretiraju kao zločini protiv čovečnosti

Uprkos tome, autori navode da današnja geopolitička previranja i administracija predsednika Sjedinjenih Američkih Država Donalda Trampa mogu dovesti do promene takvog narativa.

"Očekujemo stav zasnovan na činjenicama. Srbija očekuje isto od Izraela, zemlje koja se decenijama suočava sa terorističkim pretnjama i napadima u meri kakvu nijedan drugi ne može da uporedi sa tim", ističe se u tekstu i dodaje da Srbija traži jednak tretman i da se događaje iz vremena sukoba na KiM nazovu pravim imenom.

U tekstu se navodi da se svega dva odsto od 220.000 Srba koji su pobegli sa KiM zbog progona, pretnji i nepodnošljivih životnih uslova, vratilo nakon rata.

"Rezultat aktivnosti OVK pod Tačijem i njegovim saradnicima bio je 2.187 ubijenih Srba, većinom civila, uključujući i žeteoce u Starom Gracku, kao i ljudi otetih i ubijenih u posleratnim odmazdama, napadima i otmicama posle 12. juna 1999. godine. Sudbina još 570 nealbanaca ostaje nepoznata", ističe se u tekstu i dodaje da je u pogromima 2004. ubijeno 10 Srba, srušeno ili zapaljeno 35 crkava i manastira, zajedno sa 935 srpskih objekata, uključujući 738 kuća i 10 javnih zgrada.

Autori smatraju da se u obzir mora uzeti i "verska dimenzija", navodeći da Srpska pravoslavna crkva predstavlja bedem koji ni OVK ni sadašnje ekstremističke vlasti u Prištini "još uvek nisu uspele da eliminišu".

U tekstu se ističe da su vlasti u Prištini od 2021. intenzivirale diplomarkse napore da prisvoje srpsko kulturno nasleđe, a kao primer navode se pisma Aljbina Kurtija UNESKO-u da se srpski manastiri na KiM proglase za "kosovsko nasleđe".

"Kosovo je kolevka srpske nacionalnosti, s obzirom na njegov izuzetan istorijski, duhovni i kulturni značaj u kolektivnom identitetu i nacionalnoj mitologiji Srba, posebno na njegovu povezanost sa srednjim vekom i Kosovskom bitkom 1389. godine. Kosovo je srpski Jerusalim i, formalno-pravno, srpska Galileja: suverena teritorija Republike Srbije gde je demografska bitka postepeno izgubljena u više navrata", navode Nikolić i Marinković.

Oni se u tekstu potom osvrću i na period nacističke okupacije za vreme Drugog svetskog rata, ističući da 21. Vafen brdska divizija SS "Skenderbeg" snosi direktnu odgovornost za hapšenje i deportaciju Jevreja sa Kosova i Metohije tokom Drugog svetskog rata.

"Dok su Albanci u Albaniji igrali plemenitu i izuzetnu ulogu u zaštiti male jevrejske zajednice u zemlji i jevrejskih izbeglica, čineći Albaniju jedinom zemljom u Evropi gde je jevrejsko stanovništvo na kraju rata bilo veće nego što je bilo pre Holokausta, situacija na rasparčanoj teritoriji Kosova i Metohije bila je sasvim drugačija. Članovi "Bali Kombetara", albanske nacionalističke i antikomunističke organizacije osnovane 1942. godine sa ciljem stvaranja Velike Albanije, tesno su sarađivali sa italijanskim, a kasnije i nemačkim snagama tokom Drugog svetskog rata, uprkos tome što su se izjašnjavali protiv okupatora", ističu autori.

Nikolić i Marinković zaključuju da sve žrtve zločina motivisanih etničkom i verskom mržnjom zaslužuju jednako poštovanje, a svi počinioci zaslužuju jednaku kaznu.

"Srpske žrtve zaslužuju isto poštovanje, a rane ostaju nezaceljene. Ovo je takođe upozorenje čovečanstvu, jedino pitanje je ko će sledeći biti žigosan", navode autori.

(Telegraf.rs/Tanjug)